10-1-2016

Le notti di Cabiria

Hoewel als personage nauwelijks geloofwaardig: een prostituee die niet weet waar Abraham de mosterd haalt, en tenzij slechts kinderlijk naïef, zelfs als half zwakzinnig kan worden beschouwd, is Cabiria alleszins innemend, en dat blijkt afdoende. Tot zover de enige bedenking, die gemener klinkt dan ik het bedoel. Giulietta Masina speelt haar rol ronduit komisch, in een film die feitelijk van begin tot eind diep tragisch is, waardoor het melodrama verteerbaar blijft. De scenes waarin de muziek een belangrijke rol speelt vormen de hoogtepunten: Cabiria die onbeschaamd de mambo danst in een sjieke bar, de slaapkamerscène bij een van haar klanten met het andante van Beethoven's vijfde symfonie als begeleiding en uiteraard de slotscène waarin een door de jeugd gebrachte serenade de tot op het bot vernederde en droeve Maria, want zo heet ze echt, zelfs tot een glimlach kan verleiden. Geen meesterwerk in de zin van: La Strada, La Dolce Vita of 8 ½ maar wel een prachtige film die niemand onberoerd laat. Wanda is een droom voor iedere man. Totaal: 8 uit 10.

Posbank

Barendrecht

Rotterdam

Mulholland Drive

David Lynch z’n cultklassieker Mulholland Dr. Lijkt vooral te gaan over jaloezie. De hoofdpersoon Betty, of Diane, kan het niet langer aanzien hoe haar collega-actrice en minnares Rita meer succes heeft dan zij en er bovendien met een vent vandoor gaat. Die afgunst drijft Diane, of Betty, tot een berekende wanhoopsdaad: ze schakelt een huurmoordenaar in om Rita te vermoorden. Een vrij eenvoudige plot die door de regisseur zoveel mogelijk wordt vertroebeld door middel van droombeelden, een verstoorde narratief en onduidelijke chronologie. Eventuele diepere lagen in de film worden uitentreuren bediscussieerd op de verschillende internetfora. Mij niet gezien. De film oogt af en toe goedkoop in de kleuren, fotografie en decors: dit is geen Paul Thomas Anderson film. Evenwel creëert Lynch een beeld van Los Angeles dat beantwoordt aan mijn vooroordeel over de stad: het is een slechte plek. Vandaar ook dat ik er zo graag eens naartoe wil.  (7,5)

The Doors - A Collection

 

"I never liked Jim Morrison at all...

...and I never liked The Doors.

I didn't like them as a band...

...I didn't like their music.

I personally didn't like Jim Morrison;

I didn't like the way he behaved

...or the way he came across.

I thought he was an obnoxious person"

 

- David Crosby

I admit that some of the tunes retain considerable nostalgic appeal, but there's no way I can get around it--Jim Morrison sounds like an asshole.

- Robert Christgau

 

 

Je zou het misschien niet zeggen, maar David Crosby is een wijs man, en inzake The Doors kan ik niet anders dan solidair met hem zijn. In tegenstelling tot tijdgenoten als The Byrds en Buffalo Springfield waren The Doors gedwongen hun albums op te vullen met pure middelmaat. Het ontbrak de band eenvoudigweg aan talent voor het (constant) schrijven van goede liedjes. Uiteraard bevatten de zes studioplaten die de band heeft opgenomen wel enkele positieve uitzonderingen. Break on Through is als opener van een debuutplaat ongeëvenaard. De groove in Moonlight Drive pleit in het voordeel van de band: enig talent moet toch aanwezig zijn geweest. En Love Street is volkomen perfect. De box-set A Collection bevat alle studioplaten van The Doors in de geremixte versies. Normaal ben ik een purist en ga ik voor de originele mixen, maar in dit geval neem ik genoegen met deze heruitgaven die werkelijk fantastisch klinken. (De originele mix van Moonlight Drive heeft aanzienlijk meer punch, maar voor de rest ontdekte ik zo gauw geen nadelige verschillen.) Al met al een zeer voordelige manier om de complete discografie van The Doors aan je verzameling toe te voegen.