Aaron Copland mag vandaag de dag gelden als de componist wiens muziek de Amerikaanse ziel belichaamt, door zijn collega-componisten werd hij toch vooral als te conservatief beschouwd. Varèse vond hem te Europees en Ives moest ook al niets van hem hebben. Coplands inzet voor en betrokkenheid bij de moderne muziek van zijn landgenoten kon de argwaan bij zijn collega's nooit helemaal wegnemen. De kracht van Coplands muziek is haar toegankelijkheid. (Misschien soms al te veel neigend naar soundtrackmuziek.) Op bovenstaand album staan twee van zijn beste orkeststukken: de Rodeo suite en Billy the Kid. Als het om Copland gaat zweren de meesten bij de opnamen van Bernstein. Misschien wel omdat die twee zo klef met elkaar waren, alles wat 'Lenny' deed vond Copland even geweldig. Ik echter, vind Goulds klassieke opnamen voor RCA nog altijd de beste. Hier klinkt de muziek echt als western, en nergens swingt Mexican Dance zoals op deze plaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten