Wanneer een artiest veelvuldig de hemel in wordt geprezen ontstaat er gebruikelijk een tegenbeweging. Zo zijn er lieden die het Herbert von Karajan kwalijk nemen dat hij niet ondubbelzinnig stelling nam tegen het nazisme. Anderen bekritiseren het steeds gladder wordende geluid van de Berliner onder hem. En anderen vinden Von Karajan dan weer een verschrikkelijke ijdeltuit. Allemaal leuk en aardig: het doet niets af aan de artistieke kwaliteiten van de maestro. Meer dan een dirigent lijkt Von Karajan soms op een hypnotiseur die het orkest volledig in zijn macht heeft. Hoewel vooral bekend om zijn vertolkingen van de Beethoven symfonieën was de Oostenrijker wellicht op zijn best in het laat romantisch en vroeg moderne werk. Dat wil zeggen: van Bruckner en Richard Strauss tot Ravel en Honegger. Een ieder die wil horen wat een uitzonderlijk dirigent met een orkest op de toppen van zijn kunnen vermag luistert naar Ravel's Daphnis et Chloé suite op bovenstaand album.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten